*[]*รังรักRIKU&SORA*AXEL&ROXAS*[]*

Roy x Ed


ตั้งแต่เจอกันครั่งแรก ฉันได้มองนัตย์ตาสีทองที่หลงไหล ที่กำลังเศร้าโศกเสียใจ ในงานศพ เพื่อนสนิก
*
*
*
"อัลฟอนส์ ไฮเดริช"
น้ำตาและเสียงร้อง อันอ่อนหวาน ในภาพที่เห็น ผมว่ามันสวยงามมาก จนแทบจะละเลยสายตาไม่ได้
ตั้งแต่วันนั้นผม ก็แทบจะนอนไม่หลับ ผมเปิดหน้าต่าง เพื่อจะไล่ ความคิดออกไป พยายามที่จะลืม คนๆนั้น
แต่แล้วสายตาก็ไปสะดุดร่างเล็ก ที่อยู่ตรงกันข้าม กับ ตึกเช่าบ้านของผม เขากำลังนั่งอยู่ตรงขอบหน้าตา และ สายตาก็
*
*
*
*
*
*

ก็เอาแต่มองท้องฟ้า ในยามกลางคืน สายลมพัดผมเจ้าของร่างเบาๆ ภาพแทบนี้มันทำให้ผมนึกถึงคนนั้น คนที่ที่ไม่รู้จักชื่อ
เพียงแค่ เจอกัน ตอนงานศพ เท่านั้น และผมก็ไม่ได้ไปทักทายเขา เพราะ รู้สึกถึงรังสีอะไรบางอย่าง ออกมาจาก ร่างเด็กหนุ่ม
ผู้ที่มีหน้าตาเหมื่อนกับอัลฟอนส์ มันน่ากลัวมาก เหมื่อนกับถ้าใครมาเข้าใกล้ คนนั้นก็อาจจะถูกฉีกเป็นชิ้นๆ ทำยังกับ องค์รักษ์ผู้ปกป้องเจ้าหญิงเลยแฮะ

"สวัสดี คุณนอนไม่หลับหรือ จึงได้จ้องผม"เสียงจากร่างเล็กที่อยู่ตรงข้าม ถามผม ผมไม่รู้เลยว่าเขาจะรู้สึกตัวด้วยว่าผมจ้องเขาเผลอไปหน่อยแฮะ

"แฮะๆๆ ขอโทษที ฉันแค่ มาตากลมเท่านั้น ว่าแต่ ดึกๆแบบนี้ทำไมนาย ถึงนอนไม่หลับหรือ"ผมถาม เขา เขาหันไปมองท้องฟ้า
ก่อนจะตอบกับ ว่า นอนไม่หลับ เพราะ วันนี้คนที่รัก ของผม ได้เสียชีวิต ไปแล้ว........คำพูดนั้นมันทำให้ผมเศร้าใจเล็กน้อย

"ขอโทษ ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าแต่ นายชื่อ อะไรหรือ" ผมถามเขาอีกครั่ง เขากลับหัวเราะเล็กน้อย

ผม ชื่อ เอ็ดเวิร์ด เอลริค แล้วคุณละ

ฉันชื่อ รอย มัสแตง ยิ้นดีที่ได้รู้จักนะ

รอย มัสแตง ที่เป็น นักเรียนแลกเปลี่ยน ใช่ไหม??
ใ
ช่ เราเคยพบกันหรือ?? เอ๋ เคยพบกันตอนไหนเนี้ย?? งง แฮะ

ก็ที่งานศพวันนี้ไง ผมเห็นคุณไม่ค่อยเสียใจ กับการตายของอัลฟอนส์ เท่าที่ควรเลยนะ

ที่งานศพ..........หรือว่า นาย คนที่ร้องไหร้องโว้ยวาย คนนั้นหรือเนี้ย 55555 ไม่น่าเชื่อเลยแอะ ว่าคนที่ทำให้เราปั่นหัวจนนอนไม่หลับมาอยู่ตรงข้ามกับบ้านเขานี้เอง โลกมันกลมจริงๆ

นายว่าใคร!! ที่มานั่งร้องไหเหมื่อนกับเด็กนะหา!!

5555 ขอโทษ แหม แค่ล้อเล่นเท่านั้นเอง

เชอะ!! ไปนอนดีกว่า คุยกับนายแล้วเสียอารมณ์จริงๆ

ร่างเล็กงอนเล้กน้อยก่อนจะเข้าไปในบ้านและปิดหน้าต่างไป
หลายวันผ่านไป เอ็ดเวิร์ดและผม พวกเราค่อยๆเริ่มสนิกขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั้ง ผมได้ร่างเล็กมาครอบครอง
ไม่ว่าวันไหน พวกเราก็มีความสุข หัวเราะ แต่แล้ว เวลาความสุขก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ผมไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น เอ็ดเวิร์ดของผมเสียชีวิตไปเสียแล้ว ในวันรุ้งขึ้น ทั้งที่ก่อนหน้านี้ ยังหัวเราะกับผมอยู่เลยแล้วทำไมมันต้องกลายเป็นอย่างนี้ไปได้!! เห็นบอกว่า เขาถูกฆ่า แต่ไม่รู้ว่าใคร ผมรู้สึกสงสัย ในตัวน้องชายของเอ็ดเวิร์ด


ทั้งที่เขาควรจะร้องไห แต่นี้กลับไม่เสียใจเลยสักนิด ทั้งที่พี่ชายก็ตายไปแล้ว แล้วทำไมยังทำหน้าแบบนั้นได้นะ!!

ถึงจะคิดอย่างนั้น..............ผมเลยสาบานจะตามล่าตัวคนร้ายให้ได้ ผมวางดอกไม้ไว้ข้างศพ ก่อนจะเดินออกมาสวนทางกับน้องชายเอ็ดเวิร์ด ผมไม่ได้ยินคำพูดเบาๆของเขา ไม่รู้ว่าเขาพูดอะไร ระหว่าง สวนทาง

"เป็นไงฮะ กับของขวัญชิ้น งาม ที่ผมได้ให้กับคุณ"
จบ.