FIC FMA ของขวัญชิ้นสุดท้าย 4
posted on 01 Sep 2007 04:41 by cloudkof2002*ของขวัญชิ้นสุดท้าย 4 บทสรุป จบ*
ความเสียใจกับคนที่เรารัก มันฝังแค้นอยู่ในใจ นับตั้งแต่วันที่คนรักของผมได้เสียชีวิตลง ผมก็ตั้งอกตั้งใจเรียน และสอบเข้าเป็นทหาร เมื่อเรียนจบผมนึกถึงคนที่รักเสมอ ตลอดเวลา วันนี้ก็เป็นวันครอบรอบ วันจากไป เอ็ดเวิร์ด เอลริค คนที่ผมรักที่สุด วันนี้ผมได้ไปชื้อช่อดอกกุหลาบสีแดง ดอกกุหลาบสีแดง เหมาะกับเอ็ดเวิร์ด เป็นอย่างมากและเอ็ดเวิร์ดก็ชอบดอกไม้นี้ เมื่อผมทำการจ่ายตัง และก็ขับรถไปที่สุสาน ผมใช้เวลาสัก3ชั่วโมงกว่าจะถึงสุสาน นอกตัวเมื่อง อาจจะใช้เวลานานหน่อย ผมถึงได้ต้องมาตื่นแต่เช้าตรูอย่างนี้ ผมจอดรถและลงจากรถพร้อมกับช่อดอกไม้ เพื่อจะเอามาเยี่ยมเอ็ดเวิร์ด หาไม่รู้เลยว่า การกระทำของผมตกเป็นเปาหมายของใครบ้างคน ที่แอบมอง อยู่ไกลๆ ผมเดินไปตามทาง ระหว่างทางก็เงียบสงบร่มลืน จนกระทั่ง ผมจะเดินถึงป้ายหลุมฝังศพ เอ็ดเวิร์ด แต่แล้ว ผมก็เห็นชายหนุ่มคนหนึ่ง น่าจะเป็นผู้หญิง แต่ผมเห็นเขาไม่ได้มีหน้าอก แสดงว่าเป็นเด็กผู้ชาย เขายื่นอยู่หน้าหลุมฝังศพ ชายหนุ่มคนนั้นมีรูปร่างไม่สูงมากหนัก มีเส้นผมสีทองสลวยถึงกลางหลัง ผมของเขาไม่ได้ มัด เสื้อสีดำ กางเกงสีดำ ตรงข้อมือ มีกำไรสีทองประดับทั้งสองข้าง อีกทั้ง ตามลำตัวก็มีลายสักลวดลายประหลาดสีแดง เขาคล้ายกับเอ็ดเวิร์ดอย่างมาก ตอนที่เอ็ดเวิร์ด ไม่ได้มัดผม
"สวัสดีครับ คุณมาเยี่ยมเอ็ดเวิร์ด หรือครับ" ผมถามเขาก่อนจะเดินเข้าไป อยู่ข้างๆชายหนุ่มผู้นี้ ชายหนุ่มหันหน้ามามองผมไม่ได้ พูดกล่าวอะไร ทันที่ที่ผมเห็นหน้าเขา ผมแทบจะซ็อด หัวใจของผมหยุดเต้นไปช่วงขณะหนึ่ง เขามีหน้าตาเหมื่อนกับเอ็ดเวิร์ดไม่มีผิด!! นี้มันอะไรกันเนี้ย
"นะ...........นาย ทำไมมีหน้าตาเหมื่อนกับเอ็ดเวิร์ด.........."
"....................รอยนั้นนายหรือ"
"เอ๋"
เขารู้จักชื่อของผมได้อย่างไร?? ชายหนุ่มโพรงเขามากอดผม อย่างรวดเร็ว ใบหน้าเนียนซุกกับแผ่นอกของผม พร้อมกับ กล่าวชื่อผมไปมา
"รอย รอย ดีใจจังที่ได้เจอนายอีก ฉันคิดว่าจะไม่ได้เจอนายอีกแล้ว "
"นั้นนาย?? เอ็ดเวิร์ด??"น้ำเสียงก็ยังแทบจะเหมื่อนเอ็ดเวิร์ด ให้ตายสิ!!
"ใช่แล้ว ............รอย มานี้เถอะ ก่อนที่อัลเขาจะมาเห็น ฉันอยากจะอธิบายให้นายฟัง เร็วเข้า!!"ผมยังไม่ทันตั้งตัว ร่างเล็กก็ดึงมือผม และให้ผมตามเขาไป เอ็ดเวิร์ดพาผมมาที่บ้านร้างแห่งหนึ่ง ก่อนจะพาผมเข้าไปในบ้าน และสั่งให้ผมนั่งลงที่โชฟา จากนั้นเอ็ดเวิร์ดก็อธิบายให้ผมฟัง
มันดูแทบจะไม่น่าเชื่อเลยทีเดี่ยว
นับตั้งแต่คืนนั้น ตอนที่ฉันโดนอัลบีบคอฉัน จนตาย และแนก็ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไร หรือ ฉันตื่นขึ้นมาอีกครั่ง ตอนเช้าวันที่1 ของเดือน แนไม่รู้ว่าทำไมฉันตื่นขึ้นมาได้ อีกทั้งยังมีชีวิตอยู่ มีลมหายใจ ระหว่างที่ฉันกำลังงง กับสภาพตนอยู่นั้น เสียงของอัลก็เอยขึ้นมาทัก
"พี่รู้สึกตัวแล้วหรือ ฮะ รู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง"
"อัล..........นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับฉัน....นายทำ......อุบ" ยังไม่ไรที่จะเอยปากถาม อัลก็เขามาจูบเขาอย่างเร่าร้อน เขาไม่สามารถที่จะขัดขื่นได้ แม้จะพยายามคิดจะพลัดน้องชายให้ออกจากตน นี่มันมันอะไรกัน เรียวแรงก็ไม่มี ตนถึงได้แต่นอนและให้น้องชายได้เชยตน ร่างกายตัวเอง
"อา.......พอเถอะอัล..........พี่ไม่ไหวแล้ว.....หยุดเถอะ"อัลเขาทำแบบนี้มาครั่ง10แล้วนะ ทำไมยังไม่พออีก ยังมีเรื่องที่อยากจะถามมากมายถ่ายกอง
ทำไมเขาถึงฟื้นขึ้นมาได้ ทั้งที่ตายไปแล้ว
ไม่เข้าใจ อัลเขาทำอะไรกับร่างกายเขาเนี้ย
"ไม่ฮะ ผมยังไม่พอใจเลย.... ว่าแต่พี่คงจะสงสัยอยู่นะสิ ว่าทำไมพี่ถึงฟื้นมาได้ ทั้งที่ตายไปแล้ว"ร่างเด็กหนุ่มกระชิบที่ข้างหูร่างพี่ชาย ก่อนจะขบกัดที่ริมหูเบาๆ
"เอ๋......หมายความว่าไงอัล....พี่ไม่เข้าใจ............"
"ก็หมายความว่า ผมได้ทำการชุบชีวิตพี่ โดนการแลกเปลี่ยนอะไรบ้างอย่าง เท่านั้นเองละครับ ............."
"การแลกเปลี่ยน ชุบชีวิต หรือว่า นาย!! จะบ้าหรือทำไมถึงทำแบบนี้!!"เอ็ดเวิร์ดเข้าใจความหมายทันที อัลเขาทำการแลกเปลี่ยนโดยเอาวิญญาณของอัลฟอนส์ไฮเดริช มาแลกวิญญาณเขา!! แต่ก็ยังไม่สามรถแลกเปลี่ยนได้หรอก น้ำหนักยังน้อยเกินไป อัลต้องแลกอะไรอีกแน่ๆ
"บ้าหรือ.........มันก็อาจจะใช่ แต่มันน้อยนิดเท่านั้น กับดวงวิญาญาณขยะนั้น!!.. "
"อัลฟอนส์ ไม่ใช่ขยะนะอัล!!"เอ็ดเถียง
"ผมไม่อยากนับด้วยหรอกว่า มันเป็นคน ชีวิตเล็กๆน้อยนี้ มันไม่มีค่าอะไร ผมไม่สนใจหนอกนะพี่ ว่าแต่เรามาต่อกันเถอะ ลืมคุยเรื่องนี้ไปก่อนดีกว่านะ"ว่าแล้วก็ขยับสะโฟกอย่างรวดเร็ว จนถึงจุด เขาได้ปลดปล่อยน้ำรัก จนเต็มช่องแคบ........
"เดี่ยว!! อัล.......อ๊า!!"
"พี่ฮะ........สวยเหลือเกิน ผมชอบนะที่พี่ทำหน้าแบบนี้.........ขออีกรอบนะฮะพี่"
"ไม่.............นะ....................พอทีเถอะ..............."
ไม่ว่าจะร้องขออย่างไร ก็ไม่สามารถขัดใจผู้เป็นน้องได้ นับตั้งแต่วันนี้ เขาก้ได้แต่สงเสียงร้อง อย่างทรมาน จนเสียงแทบแหบ.......................อัลไม่ยอมบอก ว่าแลกกับสิ่งใดอีก ไม่ว่าเขาจะพยายามลองถาม อัลก็เงียบไม่พูดคุย..................จนกระทั่งวันหนึ่ง ฉันได้รู้ความจริงที่ว่า อัลเขาได้แลกเปลี่ยนกับร่างกายตนให้กลายเป็นปีศาจดูดเลือด และผมก็เช่นกัน...เปลี่ยนแต่แตกต่างกับอัลสักนิดหนึ่ง ผมอยู่ตอนกลางวันได้ ก็เหมื่อนพวกมุนษย์ ตอนกลางวันอัลก็เอาแต่อยู่บ้าน ตกดึกก็ออกหากินอาหาร กลับมาบ้านก็ตอนเช้าวันรุ้งขึ้น พร้อมกับกลิ่นคราวเลือด และ ถุงสีแดงสด มาให้ผมกิน พวกเราได้ฆ่าคนเป็นจำนวนมากอย่างเงียบๆ จนแทบจะไม่มีใครรู้เรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย............
ผมอึงจนแทบจะพูดไม่ออก เมื่อเอ็ดเวิร์ดอธิบายจบหมดแล้ว ให้ตายสิ มันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้นะ.................ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ
"...................ไงพูดไม่ออกเลยละสิ ...........แต่ผมอยากจะขอร้องคุณ"
"ขอร้องหรือ จะให้ฉันช่วยอะไรละ เอ็ดเวิร์ด"
"ช่วยฆ่าผมที......................"
".........................ฆ่า.....ฉันไม่ทำเด็ดขาด................"รอยหนักใจกับคำขอของเอ็ดเวิร์ด เป็นอย่างมาก ใครจะฆ่าคนที่รักได้ลงคอละ
"ถ้าคุณไม่ทำ ชีวิตผู้บริสุทธิ์ ก็จะโดนพวกผมฆ่า ผมไม่อยากจะฆ่าคนอีกแล้ว........."น้ำเสียงเอ็ดเวิร์ดสั่น พร้อมกับน้ำตาเริ่มไหลรินจากนัตย์ตาสวย
รอยถอนหายใจเล็กน้อย ถ้าเขาไม่ทำ เอ็ดเวิร์ดและอัลก็จะต้องฆ่าผู้คนเป็นว่าเล่น เพื่อเป็นอาหารเลี้ยงให้กับตน เพื่อเป็นการยุติ ต้องมีฝ่ายใด
ผ่านหนึ่งไป
"ก็ได้ ฉันจะทำ................"
"ดี ..............นั้นใช้มีดนี้สิ คุณต้องใช้มันแทงที่หัวใจของผม แล้วกระชากหัวใจ และเหยียบมันเป็นชิ้นๆชะ ไม่อย่างนั้น ผมจะไม่มีวันตาย.........."
"ดะ............ได้สิ..........."รอยถือมีดที่เอ็ดเวิร์ดส่งมาให้ เขาเดินเข้าไปใกล้ๆ เอ็ดก่อนจะสวมกอดเป็นครั่งสุดท้าย น้ำตาเขาไหลรินไม่แพ้ร่างเล็กที่กอดอยู่
"ขอโทษนะเอ็ด....ฉันไม่อยากจะทำเลย.........."
"ไม่เป็นไร........ผมไม่โทษคุณหรอกน่า..........ขอบคุณนะ ที่กรุณาช่วยผม........ทำตามขอร้องของผม ผมมีแต่สิ่งหนึ่งอยากจะบอกคุณเป็นครั่งสุดท้าย"
"ผมรักคุณ ........................"ชินประโยคร่างเล็กรอให้คนที่รักฆ่า เขาแต่แล้วก็มีเสียงหนึ่ง มันทำให้เอ็ดเวิร์ดต้องลืมตาอีกครั่ง รอยไม่ได้แทงเขาแต่ถูกหยุดด้วยชายหนุ่มผู้หนึ่งจากทางด้านหลัง ไม่แค่นั้น รอยก็ถูกชายหนุ่มลึกลับ แทงที่หัวใจก่อนจะแทงเขา
"ไม่จริงน่า!! รอย!! "
"เกือบไปแล้วสิ ให้ตายเถอพี่ ทำแบบนี้มันไม่สวยเลยนะ........"น้ำเสียงคนที่แทงรอยกล่าวออกมาอย่างเยือกเย็น เอ็ดเวิร์ดสะดุ้งเล็กน้อย เขาจำเสียงนี้ได้ดี เสียงของน้องชายเขาเอง ทำไมอัลถึงมาอยู่ที่นี่ได้ ทั้งที่เขาไม่เคยบอกอัล..................
"อัล.......................ทำไมถึงต้องทำแบบนี้!!"เอ็ดเวิร์ดตะโกนต่อว่าอัล มือบางถูกยกขึ้นเพื่อจะตบหน้าน้องชาย แต่ก็ถูกอับจับข้อมือ โดยง่าย อัลบบีกข้อมือเอ็ดจนแดงกำ
"เจ็บ........นะ....ปล่อยฉันนะอัล"
"ผมบอกพี่แล้วไม่ใช่หรือว่า ห้ามขัดขื่นนะ เดี่ยวก็โดนอีกหรอก......"อัลกล่าวด้วยเสียงเยือกเย็น เอ็ดเวิร์ดหยุดขัดขื่นผู้เป้นน้องชาย ทันที เขารู้ดีว่าการทำโทษของอัล มันน่ากลัวมาก.............
ดวงตาสีแดงฉาน จ้องมองมาที่ผมอย่างเยือกเย็น ก่อนจะใช้แรงจับ กดผม ลงไปนอนที่พื้น
พื้นที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดของรอย...............
"อย่านะอัล!! ..........ได้โปรดอย่าทำอีกเลย"ทุกวันก็โดนแบบนี้ เราไม่อยากจะโดนอีกแล้ว และเขาก็ไม่ใช่ตุ๊กตาที่ระบายของนายนะ แต่ร่างกายกลับไม่ยอมฟัง
"ไม่ฮะ พี่ ผมไม่มีทางที่หยุดเด็ดขาด...."ลิ้นคำพูดของเด็กหนุ่ม มือแกร่งฉีกเสื้อผ้าที่ร่างเล็กสวมใส่ จนขาด
ลุ่ย เศษเสื้อไม่สามารถปกปิดเรื่อนร่างได้อีกต่อไป เอ็ดเวิร์ดตัวสั่นระริก รับรู้ถึงสิ่งต่อไปนี้ อัลไม่รีช้าเขาสอด
ใส่สิ่งนั้นลงไปในช่องแคบของร่างเล็ก เมื่อจนแยกขาของพี่ชายออก ร่างเล็กส่งเสียงร้องครางอย่างเจ็บปวด
เลือดไหลอาบผสมกับเลือดของรอย
"เจ็บอัล!! มันเจ็บ ได้โปรดหยุดเถอะ!! อ๊า!!"
เจ็บไปหมด..............
เจ็บจนแทบจะลุกไม่ขึ้น...............
ทำไมเราต้องเจอเรื่องแบบนี้ด้วย.............
ถ้าอัลปล่อยให้เขาตายมันก็ดีไม่ใช้หรือ...............
พอเราฟิ้นขึ้น ก็ทำให้คนที่เรารักเสียชีวิตลงอีกแล้ว...............อีกทั้งยังต้องสังเวยชีวิตผู้บริสุทธ์
หรือว่านี้คือปาบของผม..........
ปาบของผมที่ต้องรับความเจ็บตลอดไป มีชีวิตชั่วริรันทร์ ไม่แก่ ไม่ตาย มีอายุหยุดแค่ช่วงอายุ18ปี
พระเจ้า ลูกขอร้องพระองค์ ให้ใครมาหยุดทรมานให้ลูกที่เถอะ
พระผู้เป็นเจ้า
จบ.
ความเสียใจกับคนที่เรารัก มันฝังแค้นอยู่ในใจ นับตั้งแต่วันที่คนรักของผมได้เสียชีวิตลง ผมก็ตั้งอกตั้งใจเรียน และสอบเข้าเป็นทหาร เมื่อเรียนจบผมนึกถึงคนที่รักเสมอ ตลอดเวลา วันนี้ก็เป็นวันครอบรอบ วันจากไป เอ็ดเวิร์ด เอลริค คนที่ผมรักที่สุด วันนี้ผมได้ไปชื้อช่อดอกกุหลาบสีแดง ดอกกุหลาบสีแดง เหมาะกับเอ็ดเวิร์ด เป็นอย่างมากและเอ็ดเวิร์ดก็ชอบดอกไม้นี้ เมื่อผมทำการจ่ายตัง และก็ขับรถไปที่สุสาน ผมใช้เวลาสัก3ชั่วโมงกว่าจะถึงสุสาน นอกตัวเมื่อง อาจจะใช้เวลานานหน่อย ผมถึงได้ต้องมาตื่นแต่เช้าตรูอย่างนี้ ผมจอดรถและลงจากรถพร้อมกับช่อดอกไม้ เพื่อจะเอามาเยี่ยมเอ็ดเวิร์ด หาไม่รู้เลยว่า การกระทำของผมตกเป็นเปาหมายของใครบ้างคน ที่แอบมอง อยู่ไกลๆ ผมเดินไปตามทาง ระหว่างทางก็เงียบสงบร่มลืน จนกระทั่ง ผมจะเดินถึงป้ายหลุมฝังศพ เอ็ดเวิร์ด แต่แล้ว ผมก็เห็นชายหนุ่มคนหนึ่ง น่าจะเป็นผู้หญิง แต่ผมเห็นเขาไม่ได้มีหน้าอก แสดงว่าเป็นเด็กผู้ชาย เขายื่นอยู่หน้าหลุมฝังศพ ชายหนุ่มคนนั้นมีรูปร่างไม่สูงมากหนัก มีเส้นผมสีทองสลวยถึงกลางหลัง ผมของเขาไม่ได้ มัด เสื้อสีดำ กางเกงสีดำ ตรงข้อมือ มีกำไรสีทองประดับทั้งสองข้าง อีกทั้ง ตามลำตัวก็มีลายสักลวดลายประหลาดสีแดง เขาคล้ายกับเอ็ดเวิร์ดอย่างมาก ตอนที่เอ็ดเวิร์ด ไม่ได้มัดผม
"สวัสดีครับ คุณมาเยี่ยมเอ็ดเวิร์ด หรือครับ" ผมถามเขาก่อนจะเดินเข้าไป อยู่ข้างๆชายหนุ่มผู้นี้ ชายหนุ่มหันหน้ามามองผมไม่ได้ พูดกล่าวอะไร ทันที่ที่ผมเห็นหน้าเขา ผมแทบจะซ็อด หัวใจของผมหยุดเต้นไปช่วงขณะหนึ่ง เขามีหน้าตาเหมื่อนกับเอ็ดเวิร์ดไม่มีผิด!! นี้มันอะไรกันเนี้ย
"นะ...........นาย ทำไมมีหน้าตาเหมื่อนกับเอ็ดเวิร์ด.........."
"....................รอยนั้นนายหรือ"
"เอ๋"
เขารู้จักชื่อของผมได้อย่างไร?? ชายหนุ่มโพรงเขามากอดผม อย่างรวดเร็ว ใบหน้าเนียนซุกกับแผ่นอกของผม พร้อมกับ กล่าวชื่อผมไปมา
"รอย รอย ดีใจจังที่ได้เจอนายอีก ฉันคิดว่าจะไม่ได้เจอนายอีกแล้ว "
"นั้นนาย?? เอ็ดเวิร์ด??"น้ำเสียงก็ยังแทบจะเหมื่อนเอ็ดเวิร์ด ให้ตายสิ!!
"ใช่แล้ว ............รอย มานี้เถอะ ก่อนที่อัลเขาจะมาเห็น ฉันอยากจะอธิบายให้นายฟัง เร็วเข้า!!"ผมยังไม่ทันตั้งตัว ร่างเล็กก็ดึงมือผม และให้ผมตามเขาไป เอ็ดเวิร์ดพาผมมาที่บ้านร้างแห่งหนึ่ง ก่อนจะพาผมเข้าไปในบ้าน และสั่งให้ผมนั่งลงที่โชฟา จากนั้นเอ็ดเวิร์ดก็อธิบายให้ผมฟัง
มันดูแทบจะไม่น่าเชื่อเลยทีเดี่ยว
นับตั้งแต่คืนนั้น ตอนที่ฉันโดนอัลบีบคอฉัน จนตาย และแนก็ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไร หรือ ฉันตื่นขึ้นมาอีกครั่ง ตอนเช้าวันที่1 ของเดือน แนไม่รู้ว่าทำไมฉันตื่นขึ้นมาได้ อีกทั้งยังมีชีวิตอยู่ มีลมหายใจ ระหว่างที่ฉันกำลังงง กับสภาพตนอยู่นั้น เสียงของอัลก็เอยขึ้นมาทัก
"พี่รู้สึกตัวแล้วหรือ ฮะ รู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง"
"อัล..........นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับฉัน....นายทำ......อุบ" ยังไม่ไรที่จะเอยปากถาม อัลก็เขามาจูบเขาอย่างเร่าร้อน เขาไม่สามารถที่จะขัดขื่นได้ แม้จะพยายามคิดจะพลัดน้องชายให้ออกจากตน นี่มันมันอะไรกัน เรียวแรงก็ไม่มี ตนถึงได้แต่นอนและให้น้องชายได้เชยตน ร่างกายตัวเอง
"อา.......พอเถอะอัล..........พี่ไม่ไหวแล้ว.....หยุดเถอะ"อัลเขาทำแบบนี้มาครั่ง10แล้วนะ ทำไมยังไม่พออีก ยังมีเรื่องที่อยากจะถามมากมายถ่ายกอง
ทำไมเขาถึงฟื้นขึ้นมาได้ ทั้งที่ตายไปแล้ว
ไม่เข้าใจ อัลเขาทำอะไรกับร่างกายเขาเนี้ย
"ไม่ฮะ ผมยังไม่พอใจเลย.... ว่าแต่พี่คงจะสงสัยอยู่นะสิ ว่าทำไมพี่ถึงฟื้นมาได้ ทั้งที่ตายไปแล้ว"ร่างเด็กหนุ่มกระชิบที่ข้างหูร่างพี่ชาย ก่อนจะขบกัดที่ริมหูเบาๆ
"เอ๋......หมายความว่าไงอัล....พี่ไม่เข้าใจ............"
"ก็หมายความว่า ผมได้ทำการชุบชีวิตพี่ โดนการแลกเปลี่ยนอะไรบ้างอย่าง เท่านั้นเองละครับ ............."
"การแลกเปลี่ยน ชุบชีวิต หรือว่า นาย!! จะบ้าหรือทำไมถึงทำแบบนี้!!"เอ็ดเวิร์ดเข้าใจความหมายทันที อัลเขาทำการแลกเปลี่ยนโดยเอาวิญญาณของอัลฟอนส์ไฮเดริช มาแลกวิญญาณเขา!! แต่ก็ยังไม่สามรถแลกเปลี่ยนได้หรอก น้ำหนักยังน้อยเกินไป อัลต้องแลกอะไรอีกแน่ๆ
"บ้าหรือ.........มันก็อาจจะใช่ แต่มันน้อยนิดเท่านั้น กับดวงวิญาญาณขยะนั้น!!.. "
"อัลฟอนส์ ไม่ใช่ขยะนะอัล!!"เอ็ดเถียง
"ผมไม่อยากนับด้วยหรอกว่า มันเป็นคน ชีวิตเล็กๆน้อยนี้ มันไม่มีค่าอะไร ผมไม่สนใจหนอกนะพี่ ว่าแต่เรามาต่อกันเถอะ ลืมคุยเรื่องนี้ไปก่อนดีกว่านะ"ว่าแล้วก็ขยับสะโฟกอย่างรวดเร็ว จนถึงจุด เขาได้ปลดปล่อยน้ำรัก จนเต็มช่องแคบ........
"เดี่ยว!! อัล.......อ๊า!!"
"พี่ฮะ........สวยเหลือเกิน ผมชอบนะที่พี่ทำหน้าแบบนี้.........ขออีกรอบนะฮะพี่"
"ไม่.............นะ....................พอทีเถอะ..............."
ไม่ว่าจะร้องขออย่างไร ก็ไม่สามารถขัดใจผู้เป็นน้องได้ นับตั้งแต่วันนี้ เขาก้ได้แต่สงเสียงร้อง อย่างทรมาน จนเสียงแทบแหบ.......................อัลไม่ยอมบอก ว่าแลกกับสิ่งใดอีก ไม่ว่าเขาจะพยายามลองถาม อัลก็เงียบไม่พูดคุย..................จนกระทั่งวันหนึ่ง ฉันได้รู้ความจริงที่ว่า อัลเขาได้แลกเปลี่ยนกับร่างกายตนให้กลายเป็นปีศาจดูดเลือด และผมก็เช่นกัน...เปลี่ยนแต่แตกต่างกับอัลสักนิดหนึ่ง ผมอยู่ตอนกลางวันได้ ก็เหมื่อนพวกมุนษย์ ตอนกลางวันอัลก็เอาแต่อยู่บ้าน ตกดึกก็ออกหากินอาหาร กลับมาบ้านก็ตอนเช้าวันรุ้งขึ้น พร้อมกับกลิ่นคราวเลือด และ ถุงสีแดงสด มาให้ผมกิน พวกเราได้ฆ่าคนเป็นจำนวนมากอย่างเงียบๆ จนแทบจะไม่มีใครรู้เรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย............
ผมอึงจนแทบจะพูดไม่ออก เมื่อเอ็ดเวิร์ดอธิบายจบหมดแล้ว ให้ตายสิ มันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้นะ.................ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ
"...................ไงพูดไม่ออกเลยละสิ ...........แต่ผมอยากจะขอร้องคุณ"
"ขอร้องหรือ จะให้ฉันช่วยอะไรละ เอ็ดเวิร์ด"
"ช่วยฆ่าผมที......................"
".........................ฆ่า.....ฉันไม่ทำเด็ดขาด................"รอยหนักใจกับคำขอของเอ็ดเวิร์ด เป็นอย่างมาก ใครจะฆ่าคนที่รักได้ลงคอละ
"ถ้าคุณไม่ทำ ชีวิตผู้บริสุทธิ์ ก็จะโดนพวกผมฆ่า ผมไม่อยากจะฆ่าคนอีกแล้ว........."น้ำเสียงเอ็ดเวิร์ดสั่น พร้อมกับน้ำตาเริ่มไหลรินจากนัตย์ตาสวย
รอยถอนหายใจเล็กน้อย ถ้าเขาไม่ทำ เอ็ดเวิร์ดและอัลก็จะต้องฆ่าผู้คนเป็นว่าเล่น เพื่อเป็นอาหารเลี้ยงให้กับตน เพื่อเป็นการยุติ ต้องมีฝ่ายใด
ผ่านหนึ่งไป
"ก็ได้ ฉันจะทำ................"
"ดี ..............นั้นใช้มีดนี้สิ คุณต้องใช้มันแทงที่หัวใจของผม แล้วกระชากหัวใจ และเหยียบมันเป็นชิ้นๆชะ ไม่อย่างนั้น ผมจะไม่มีวันตาย.........."
"ดะ............ได้สิ..........."รอยถือมีดที่เอ็ดเวิร์ดส่งมาให้ เขาเดินเข้าไปใกล้ๆ เอ็ดก่อนจะสวมกอดเป็นครั่งสุดท้าย น้ำตาเขาไหลรินไม่แพ้ร่างเล็กที่กอดอยู่
"ขอโทษนะเอ็ด....ฉันไม่อยากจะทำเลย.........."
"ไม่เป็นไร........ผมไม่โทษคุณหรอกน่า..........ขอบคุณนะ ที่กรุณาช่วยผม........ทำตามขอร้องของผม ผมมีแต่สิ่งหนึ่งอยากจะบอกคุณเป็นครั่งสุดท้าย"
"ผมรักคุณ ........................"ชินประโยคร่างเล็กรอให้คนที่รักฆ่า เขาแต่แล้วก็มีเสียงหนึ่ง มันทำให้เอ็ดเวิร์ดต้องลืมตาอีกครั่ง รอยไม่ได้แทงเขาแต่ถูกหยุดด้วยชายหนุ่มผู้หนึ่งจากทางด้านหลัง ไม่แค่นั้น รอยก็ถูกชายหนุ่มลึกลับ แทงที่หัวใจก่อนจะแทงเขา
"ไม่จริงน่า!! รอย!! "
"เกือบไปแล้วสิ ให้ตายเถอพี่ ทำแบบนี้มันไม่สวยเลยนะ........"น้ำเสียงคนที่แทงรอยกล่าวออกมาอย่างเยือกเย็น เอ็ดเวิร์ดสะดุ้งเล็กน้อย เขาจำเสียงนี้ได้ดี เสียงของน้องชายเขาเอง ทำไมอัลถึงมาอยู่ที่นี่ได้ ทั้งที่เขาไม่เคยบอกอัล..................
"อัล.......................ทำไมถึงต้องทำแบบนี้!!"เอ็ดเวิร์ดตะโกนต่อว่าอัล มือบางถูกยกขึ้นเพื่อจะตบหน้าน้องชาย แต่ก็ถูกอับจับข้อมือ โดยง่าย อัลบบีกข้อมือเอ็ดจนแดงกำ
"เจ็บ........นะ....ปล่อยฉันนะอัล"
"ผมบอกพี่แล้วไม่ใช่หรือว่า ห้ามขัดขื่นนะ เดี่ยวก็โดนอีกหรอก......"อัลกล่าวด้วยเสียงเยือกเย็น เอ็ดเวิร์ดหยุดขัดขื่นผู้เป้นน้องชาย ทันที เขารู้ดีว่าการทำโทษของอัล มันน่ากลัวมาก.............
ดวงตาสีแดงฉาน จ้องมองมาที่ผมอย่างเยือกเย็น ก่อนจะใช้แรงจับ กดผม ลงไปนอนที่พื้น
พื้นที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดของรอย...............
"อย่านะอัล!! ..........ได้โปรดอย่าทำอีกเลย"ทุกวันก็โดนแบบนี้ เราไม่อยากจะโดนอีกแล้ว และเขาก็ไม่ใช่ตุ๊กตาที่ระบายของนายนะ แต่ร่างกายกลับไม่ยอมฟัง
"ไม่ฮะ พี่ ผมไม่มีทางที่หยุดเด็ดขาด...."ลิ้นคำพูดของเด็กหนุ่ม มือแกร่งฉีกเสื้อผ้าที่ร่างเล็กสวมใส่ จนขาด
ลุ่ย เศษเสื้อไม่สามารถปกปิดเรื่อนร่างได้อีกต่อไป เอ็ดเวิร์ดตัวสั่นระริก รับรู้ถึงสิ่งต่อไปนี้ อัลไม่รีช้าเขาสอด
ใส่สิ่งนั้นลงไปในช่องแคบของร่างเล็ก เมื่อจนแยกขาของพี่ชายออก ร่างเล็กส่งเสียงร้องครางอย่างเจ็บปวด
เลือดไหลอาบผสมกับเลือดของรอย
"เจ็บอัล!! มันเจ็บ ได้โปรดหยุดเถอะ!! อ๊า!!"
เจ็บไปหมด..............
เจ็บจนแทบจะลุกไม่ขึ้น...............
ทำไมเราต้องเจอเรื่องแบบนี้ด้วย.............
ถ้าอัลปล่อยให้เขาตายมันก็ดีไม่ใช้หรือ...............
พอเราฟิ้นขึ้น ก็ทำให้คนที่เรารักเสียชีวิตลงอีกแล้ว...............อีกทั้งยังต้องสังเวยชีวิตผู้บริสุทธ์
หรือว่านี้คือปาบของผม..........
ปาบของผมที่ต้องรับความเจ็บตลอดไป มีชีวิตชั่วริรันทร์ ไม่แก่ ไม่ตาย มีอายุหยุดแค่ช่วงอายุ18ปี
พระเจ้า ลูกขอร้องพระองค์ ให้ใครมาหยุดทรมานให้ลูกที่เถอะ
พระผู้เป็นเจ้า
จบ.