*[]*รังรักRIKU&SORA*AXEL&ROXAS*[]*

ยังคิดชื่อเรื่องไม่ออก ไว้ใส่ชื่อเรื่องที่หลังนะครับบบบบบบ =w=

เรื่องนี้จะเป็นจุดเริ่มต้นก่อนที่ร็อกซัสจะออกจากองค์กรและตามหาโซระ จากนี้เนื้อเรื่องจะยาวมากๆ และเข็มข้นไปกับการต่อสู้อีกแล้ว พิมพ์นานแน่ๆ ส่วนคู่ใด้นั้นก็ดูกันนะครับ




“ร็อกชัสตื่นได้แล้วจ้า เช้าแล้วนะ”เสียงของชายชุดดำนามว่าแอ็กเซลส่งเสียงดั่งลั่นพร้อมกับรัดคอเพื่อนตัวน้อยที่กำลังนอนอยู่บนเตียง ร็อคชัสลืมตาด้วยด้วยงุงิกับเพื่อน ดวงตาสีฟ้าจ้องมองคนที่ปลุกตน ด้วยความอามาต แอ็กเซลสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะออกห่างตัวร็อกชัส อย่างกับรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทันทีที่เด็กหนุ่มร่างบางเรียกคีย์เบลดเขาก็รีบเผ่นออกจากห้องทันที ใครจะอยู่ก็บ้าแล้วววว


“แอ็ก........เซล.....ตายชะเถอะอย่าอยู่เลยยยยยย”เช้านี้ต้องออกกำลังกายตอนเช้าอีกแล้ว เอ้อ จะนอนให้สบายสักวันก็ไม่ได้

เช้านี้ก็จบด้วยบาดแผลสาหักของแอ็กเซล ...................(โดนไปกี่ดอกเนี้ย =w= )

*
*
*
*

“ไงมากันแล้วหรือ ฉันนึกว่าพวกนายจะไม่กินข้าวเช้าชะอีก”ชายชุดดำนามว่าเซ็กไซออนทักเมื่อร็อกซัสกับแอ็กเซลเข้ามาที่ห้องอาหารแล้ว โดยที่ร็อกซัสลากแอ็กเซลที่ยังสงบหมดแรง ยังไม่ได้สติเลย

“ขอโทษฮะ พอดีต้องออกกำลังแต่เช้าอีกแล้ว หวังว่าคงไม่ได้มากินข้าวเช้าสายไปนะฮะ ว่าแต่คนอื่นๆนะครับ”ร็อกซัสวัสยิ้มเล็กน้อยก่อนจะทำหน้าตาใส่ชื่อเล็กๆๆ เซ็กไซออนหัวเราะเล็กน้อยทำถ้าทางร่างเล็กนี่ก่อนจะตอบไปว่า คนอื่นๆเขาไปทำงานกันหมดแล้ว เหลือพวกนายนี่ละ ที่มาสาย

“อร่อยจังเลย เพิ่งเคยกินของอร่อยเป็นครั่งแรกนะเนี้ย ”


“ก็แน่ละ คนที่ทำอาหารนั่งอยู่บนพื้นนั้นไง”ชี้ไปที่แอ็กเซลที่ยังไม่ได้สติ

“พรวด!!! แค่กๆ ๆ “ด้วยความตกใจกับคำพูดของเซ็กไซออน ร็อกซัสรีบหยิบกระดาษเซ็ดชู้มาเช็ดปากทันที ซึ่งเต็มไปด้วยเศษข้าวกับน้ำส้ม “เจ้าหมอนี่นะหรือทำอาหาร ไม่อยากจะเชื่อเลย”



“นายไม่รู้หรือไง =w= ร็อกซัส เจ้าหมอนี่นะมันทำอาหารเก่งที่สุดในโลกนี่เลยนะ อีกอย่างเจ้าหมอนี่มันเคยประกวดทำอาหารจนได้รับรางวัลยอดกุ๊กเลย”ถึงขนาดได้รับคำชวนจากพระราชามิกกี้ ให้ไปทำอาหารที่วังเลยทีเดี่ยว

ร็อกซัสอึงไปทีเดี่ยว ไม่นึกว่าคนทำหารเก่งที่สุดจะเป็นเจ้าแอ็กเซลไปได้ เจ้าหมอที่ก็มีดีกับเขาเหมื่อนกันแฮะ ทั้งที่ไม่ได้เรื่องอะไร …..

*

*

*

หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ ร็อกซัสก็ออกไปเดินเที่ยวเล่น อย่างน้อยวันนี้ก็โดดงานสักวันหนึ่งละกัน อากาศในยามเย็นของทไวไลท์ ทาวน์ ชังน่านอนยิ่งหนัก ซึ่งแม้ว่ามันจะไม่มีกลางวันละกลางคืน แต่มันกลับร่มรื่น อีกทั้งไม่ค่อยมีคนเดินผ่านมากหนัก ตามท้องถนนก็มีผู้คนเดินผ่านไปผ่านมาไม่มาก ยกเว้นงานประจำปีการประลองสตรักเกิล และแล้วจู่ๆร็อกซัสก็หยุดเดิน เขาขยับตัวอะไรไม่ได้ มันเกิดอะไรขึ้นกับเขากันเนี้ย ในสมองความคิดก็มีภาพของเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลสั้น และภาพการต่อสู้กับเด็กหนุ่มผมสีน้ำเงิน ภาพต่อมาก็เป็นภาพที่เด็กหนุ่มพบกับนักรบผู้เกรงขาม ในลานประลอง อีกทั้งภาพพวกเพื่อนๆจากที่ต่างๆ ซึ่งเหมื่อนกับความฝันที่เขาเคยฝันก่อนหน้านี้ เขาปวดหัวและสับสนเป็นอย่างมาก นี่เป็นความทรงจำของใครกัน เขา หรือ ว่าเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลสั้นที่ชื่อโซระนั้น!!

NEXT..............

edit @ 5 Jan 2008 06:11:25 by Yami{ปลาหม้อไฟ}