posted on 04 Jan 2008 11:26 by cloudkof2002 in Fiction
ยังคิดชื่อเรื่องไม่ออก ไว้ใส่ชื่อเรื่องที่หลังนะครับบบบบบบ =w=
เรื่องนี้จะเป็นจุดเริ่มต้นก่อนที่ร็อกซัสจะออกจากองค์กรและตามหาโซระ จากนี้เนื้อเรื่องจะยาวมากๆ และเข็มข้นไปกับการต่อสู้อีกแล้ว พิมพ์นานแน่ๆ ส่วนคู่ใด้นั้นก็ดูกันนะครับ
“ร็อกชัสตื่นได้แล้วจ้า เช้าแล้วนะ”เสียงของชายชุดดำนามว่าแอ็กเซลส่งเสียงดั่งลั่นพร้อมกับรัดคอเพื่อนตัวน้อยที่กำลังนอนอยู่บนเตียง ร็อคชัสลืมตาด้วยด้วยงุงิกับเพื่อน ดวงตาสีฟ้าจ้องมองคนที่ปลุกตน ด้วยความอามาต แอ็กเซลสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะออกห่างตัวร็อกชัส อย่างกับรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทันทีที่เด็กหนุ่มร่างบางเรียกคีย์เบลดเขาก็รีบเผ่นออกจากห้องทันที ใครจะอยู่ก็บ้าแล้วววว
“แอ็ก........เซล.....ตายชะเถอะอย่าอยู่เลยยยยยย”เช้านี้ต้องออกกำลังกายตอนเช้าอีกแล้ว เอ้อ จะนอนให้สบายสักวันก็ไม่ได้
เช้านี้ก็จบด้วยบาดแผลสาหักของแอ็กเซล ...................(โดนไปกี่ดอกเนี้ย =w= )
*
*
*
*
“ไงมากันแล้วหรือ ฉันนึกว่าพวกนายจะไม่กินข้าวเช้าชะอีก”ชายชุดดำนามว่าเซ็กไซออนทักเมื่อร็อกซัสกับแอ็กเซลเข้ามาที่ห้องอาหารแล้ว โดยที่ร็อกซัสลากแอ็กเซลที่ยังสงบหมดแรง ยังไม่ได้สติเลย
“ขอโทษฮะ พอดีต้องออกกำลังแต่เช้าอีกแล้ว หวังว่าคงไม่ได้มากินข้าวเช้าสายไปนะฮะ ว่าแต่คนอื่นๆนะครับ”ร็อกซัสวัสยิ้มเล็กน้อยก่อนจะทำหน้าตาใส่ชื่อเล็กๆๆ เซ็กไซออนหัวเราะเล็กน้อยทำถ้าทางร่างเล็กนี่ก่อนจะตอบไปว่า คนอื่นๆเขาไปทำงานกันหมดแล้ว เหลือพวกนายนี่ละ ที่มาสาย
“อร่อยจังเลย เพิ่งเคยกินของอร่อยเป็นครั่งแรกนะเนี้ย ”
“ก็แน่ละ คนที่ทำอาหารนั่งอยู่บนพื้นนั้นไง”ชี้ไปที่แอ็กเซลที่ยังไม่ได้สติ
“พรวด!!! แค่กๆ ๆ “ด้วยความตกใจกับคำพูดของเซ็กไซออน ร็อกซัสรีบหยิบกระดาษเซ็ดชู้มาเช็ดปากทันที ซึ่งเต็มไปด้วยเศษข้าวกับน้ำส้ม “เจ้าหมอนี่นะหรือทำอาหาร ไม่อยากจะเชื่อเลย”
“นายไม่รู้หรือไง =w= ร็อกซัส เจ้าหมอนี่นะมันทำอาหารเก่งที่สุดในโลกนี่เลยนะ อีกอย่างเจ้าหมอนี่มันเคยประกวดทำอาหารจนได้รับรางวัลยอดกุ๊กเลย”ถึงขนาดได้รับคำชวนจากพระราชามิกกี้ ให้ไปทำอาหารที่วังเลยทีเดี่ยว
ร็อกซัสอึงไปทีเดี่ยว ไม่นึกว่าคนทำหารเก่งที่สุดจะเป็นเจ้าแอ็กเซลไปได้ เจ้าหมอที่ก็มีดีกับเขาเหมื่อนกันแฮะ ทั้งที่ไม่ได้เรื่องอะไร …..
*
*
*
หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ ร็อกซัสก็ออกไปเดินเที่ยวเล่น อย่างน้อยวันนี้ก็โดดงานสักวันหนึ่งละกัน อากาศในยามเย็นของทไวไลท์ ทาวน์ ชังน่านอนยิ่งหนัก ซึ่งแม้ว่ามันจะไม่มีกลางวันละกลางคืน แต่มันกลับร่มรื่น อีกทั้งไม่ค่อยมีคนเดินผ่านมากหนัก ตามท้องถนนก็มีผู้คนเดินผ่านไปผ่านมาไม่มาก ยกเว้นงานประจำปีการประลองสตรักเกิล และแล้วจู่ๆร็อกซัสก็หยุดเดิน เขาขยับตัวอะไรไม่ได้ มันเกิดอะไรขึ้นกับเขากันเนี้ย ในสมองความคิดก็มีภาพของเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลสั้น และภาพการต่อสู้กับเด็กหนุ่มผมสีน้ำเงิน ภาพต่อมาก็เป็นภาพที่เด็กหนุ่มพบกับนักรบผู้เกรงขาม ในลานประลอง อีกทั้งภาพพวกเพื่อนๆจากที่ต่างๆ ซึ่งเหมื่อนกับความฝันที่เขาเคยฝันก่อนหน้านี้ เขาปวดหัวและสับสนเป็นอย่างมาก นี่เป็นความทรงจำของใครกัน เขา หรือ ว่าเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลสั้นที่ชื่อโซระนั้น!!
NEXT..............
edit @ 5 Jan 2008 06:11:25 by Yami{ปลาหม้อไฟ}
posted on 23 Dec 2007 11:44 by cloudkof2002 in Fiction
เรื่องนี่ที่แต่งขึ้นมา เนื่องจากบ้าเกมส์นี่อย่างหนัก สู้กับร็อคซัสสนุกมากๆๆ โดนที่เลือดหายไปครึ่ง แต่กับลูกบอลแสง ที่อยู่ในฟิคนี่เรื่องจริงงับ
โดนแค่ทีเดี่ยวตายเลย ส่วนวิธีที่เราฆ่าก็ตามฟิคนี่ละ ที่ทำให้เราชนะได้ เอิกๆๆๆ...
ตอนนี้ก็ยังคงเล่นอยู่ แต่อยู่ในระหว่างเก็บLV ให้ถึง80 เพื่อจะเข้าไปทางลับไปฆ่าองค์กรทั้ง13 คน งานนี่เหนื่อย แต่ก็สู้โล้ด*[]*
ทำไมนายถึงเลือกฉัน................
ทำไมนะหรือเพราะเป็นนายยังไงละ..............โซระ
นายคนเดียวทำให้ฉันสมหวังได้ ...............ย้ากกกกกกกกกกกกกกกก
“อืม!!! “เด็กหนุ่มร่างเล็กยกคีย์เบลดมากันไว้จากชายชุดดำซึ่งผู้ถืออาวุธคีย์เบลดเช่นกัน ชายชุดดำโจมตีเขาหนักมากๆ ถึงแม้ว่าจะพยายามใช้ความเร็วและการโต้ตอบ แต่ก็โดนความเร็วที่สวนกลับมาทุกครั่ง จะทำยังไงดีที่จะชนะได้ จากนั้นเขาก็ถูกคีย์เบลดโจมตีที่หลังพร้อมกับท่าพันแหลกของชายชุดดำ จนทำให้เขาแทบจะหมดแรง
“มีความสามารถแค่นี้เองหรือ โซระ อย่าทำให้ฉันผิดหวังสิ!! “ ชายชุดดำไม่ปล่อยโอกาสให้เขาพักเลยสักนิด เขาปล่อยครึนพลังลูกบอลแสงขนาดอยู่บนกลางอากาศ มันมีหลายลูกมาก โซระใช้จังหวะที่ชายชุดดำปล่อยออกมา ก็กระโดดสองจังหวะพร้อมกับหมุนตัว ทำให้เขาไม่โดนลูกบอลแสงนี้สักลูก ถ้าโดนละก็เขาต้องตายแน่ๆ เขารอโอกาสรอให้ชายชุดดำนั้น หยุดการโจมตีสักนิด ในขณะเดี่ยวกันชายชุดดำ ก็ลงมาอยุ่บนพื้นพร้อมกับหายตัวไปอยู่ทางด้านหลัง แต่โซระกับหลบจังหวะนั้นเอง เขาก็รีบโจมตีกลับไปทันที การโจมตีแหลกของเขาทำให้ชายชุดดำมึนงง เขาก็ใช้โอกาสนี้ โจมตีทันที จนกระทั้งชายชุดดำไม่มีเรียวแรงอีกเป็นครั้งที่สอง และไม่มีการลุกได้อีก นอกทำได้แค่ทรงตัวเท่านั้น...
“เก่งมาก โซระ................... เท่านั้นฉันก็หมดห่วงสักที..........ดีใจที่ได้สู้กับนายนะโซระ.....”
“ไม่จริง!! นายคือ ร็อกซัสหรือเนี้ย!! “ หมวกที่ปิดเผยใบหน้าไว้ถูกเปิดเผยออกมา และจากไปด้วยใบหน้า ที่ดูเหมือนจะอิ่มเอมและพอใจอย่างยิ่ง
ขอบใจโซระ..........................
ฉันมีความสุขที่ได้สู้กับนายแล้ว................
ลาก่อนโซระ.......
“ร็อกซัส..............”
“โซระ!! “
โซระหันไปตามเสียง เสียงนั้นคือ เสียงของโดนัลด์กับกูฟี่ ที่เข้ามาจะถามเขาว่า มันเกิดอะไรขึ้น อยู่ๆนายกับชายชุดดำนั้นก็หายไป
“ไม่มีอะไรหรอกน่า โดนัลด์ กูฟี่ แค่ทำให้ใครคนหนึ่งสมหวังเท่านั้นเอง.....ไปกันเถอะ” ก่อนจะไปเขาหันหน้าไปมองทางตึกสูงฟ้านั้น พร้อมกับพูดอะไรสักสองสามคำ
คราวหน้าเรามาสู้กันอีกนะ ร็อกซัส...........
หวังว่าคำๆนี่จะไปถึงตัวนายนะ ร็อกชัส....
จบ.
posted on 08 Dec 2007 18:13 by cloudkof2002 in Fiction
กุหลาบไหนจะเหมาะกับพี่นะ................... สีแดงดีไหม.................................หรือว่าสีขาวดี.............. ไม่ดีกว่าพี่นะจะเหมาะกับสีเหลือง..................... ไม่เอาดีกว่า สีชมพูน่าจะดี เด็กหนุ่มนามว่า อัลฟอนส์ เอลริค กำลังเลือกดอกไม้ อยู่ร้านแห่งหนึ่ง ในตัวเมือง แม่ค้าจองลูกค้าที่กำลังเลือกดอกไม้ อย่างหงุดหงิก เมื่อไรเด็กคนนี้จะชื้อไปสักทีนะ................ "เอาสีไหนก็เลือกสักสีที พ่อหนู "แม่ค้าเร่ง แค่ชื้อดอกไม้ ไปให้พี่ชาย ไม่ต้องเลือกมากขนาดนั้นหรอกนะ "อืม..........นั้นเอาดอกกุหลาบสีชมพู ช่อใหญ่ อันหนึ่งฮะ"ในที่สุดอัลก็ตัดสิ้นใจได้สักที แม่ค้าทำการห่อกุหลาบสีชมพูช่อใหญ่ อย่างดี และเธอด็แถมริบรินสีทองมัดกับตรงที่ห่อด้วย ก่อนจะส่งช่อดอกไม้ให้กับเด็กหนุ่ม อัลรับดอกไม้แล้วจ่ายตัง จากนั้นเขาก็เดินออกจากร้านไป "พี่ต้องชอบแน่ๆ "เด็กน้อยยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ อัลเดินเสียวทางซ้ายของถนน4แยก แล้วเดินไปอีกนิด ก็ถึงตึกสีขาว สถานที่เขาจะไป ไม่ใช่โรงแรม หรือ บ้านพัก ของเขา แต่เป็นโรงพยาบาล ซึ่งที่พี่ชายของเขาอยู่ที่นั้น*****"สวัสดีค่ะ มาอีกแล้วนะค่ะ คุณอัลฟอนส์เซ่ คุง" นางพยาบาลสาวทัก วันนี้น้องชายของคุณเอ็ดเวิร์ด อีกแล้ว มาเยี่ยมทุกวันเลย "สวัสดีฮะ คุณคาล่า"เด็กหนุ่มทักทาย ก่อนจะเปิดประตูห้องของพี่ชายอยู่***ร่างของชายหนุ่มผมสีทองยาวสวยกำลังมองดูท้องฟ้าอยู่ตรงหน้าต่าง ผู้มีนามว่า เอ็ดเวิร์ด เอลริค ............. เขาก็โรคชนิดหนึ่งถึงต้องนอนอยู่โรงพยาบาลตลอดไม่สิ เป็นโรคอ่อนแอ และแพ้อาการอย่างหนัก..........เขาไม่ควรจะอยู่ในเมืองแต่ก้ต้องมีเหตุจำเป็น เพราะมันใกล้สถานที่ทำงานของน้องชายเขา ร่างเล็กสะดุ้งเล็กน้อย เกือบจะหน้าทิ่มออกจากหน้าต่าง ยังดีที่เขาเอามือทั้งสองข้าง จับขอบหน้าต่างไว้ มีอยู่ๆมีคนกอดเขาจากทางด้านหลัง การกอดจากด้านหลังนี้ไม่ใช่ใครที่ไหน น้องชายของเขานะเอง มีคนเดี่ยวที่วิ่งเข้ามากอดรุนแรงขนาดนี้"นี่อัล เอาอีกแล้วนะ!! อยากให้ฉันลงไปข้างล่างหรือไง"เอ็ดเวิร์ดพูดไม่ว่าเปล่า เขากำมือเล็กแน่ก่อนจะเข็กหัวน้องชาย เล่นอะไรไม่เล่น
"โอ้ย!! พี่อ่า..........มันเจ็บนะฮะ"อัลโว้ยวาย เขายกมือจับหนังศีษระ
"สมควร ก็นายอยากเล่นแบบนี้เอง ชั่วไม่ได้ อะไรอยู่ข้างหลังนายนะ??"
"ดอกไม้นะฮะ ผมชื้อมาให้พี่โดยเฉพาะเลย"
"อะนะ..............ดอกกุหลายสีชมพูช่อชะใหญ่ นายน่าจะให้กับผู้หญิงนะ"อัลหน้ามุยเล็กน้อย พี่นี่ละก็ เรื่องอะไรผมจะให้ดอกไม้ผู้หญิงกันเล่า อย่างน้อยวันนี้พี่ชายของเขาก็มีอาการดีขึ้นมานิดหนึ่ง ที่พี่ชายเขาเป็นอย่างนี้ ก็เพราะเขานะเอง เพื่อจะเอาร่างกายของเขากลับคืนมา เลยโดนผลสะท้อนให้ร่างกายอ่อนแอ และแพ้อากาศในตัวเมื่อง นับตั้งแต่วันนั้น พี่ก็ต้องอยู่โรงพยาบาลนับแต่วันนี้มาทีเดี่ยว พี่ไม่ได้ออกไปข้างนอก.........อยากจะพาพี่ไปเที่ยวเล่น..................เอ็ดเวิร์ดจ้องมองดูน้อยเศร้าอัลเริ่มทำหน้าเศร้าอีกแล้ว ก็บอกแล้วแท้ๆว่าไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องสุขภาพเขา ก็เพียงแค่อัลมีร่างกายกลับคืนมาเท่านั้น เขาก็พอใจแล้ว เอ็ดเวิร์ดสวมกอดน้องชายก่อนจะลูบหัวเป็นการปลอบใจ "ไม่ต้องห่วงน่า มันไม่ใช่ความผิดของนาย ฉันก็บอกอย่างนี้เป็นประจำแล้วไม่ใช่หรือไง........."ขอแค่มีนายอยู่ข้างๆฉันก็พอใจแล้ว
"พี่ฮะ........................"สักวันผมจะต้องทำให้พี่หายจากโรคนี้ให้ได้ ไม่ว่ากี่ปีกี่วันก็ตามที!!
*
*
*
ติดตามตอนต่อไป....
